Ooit zal het

Ooit zal het stil worden.

Niet de stilte die wij zoeken. Maar de stilte waarin niets meer van ons vraagt.

Geen morgen. Geen plan. Geen strijd.

Alleen wat was.

Wij leven alsof het leven van ons is. Alsof tijd bezit is. Alsof de dood altijd bij een ander begint.

Maar hij loopt met ons mee.

In iedere dag. In ieder verlies. In ieder lichaam dat ouder wordt.

Memento mori.

Gedenk dat je zult sterven.

Niet om het leven kleiner te maken. Maar om het eindelijk te zien.

Want wat blijft er over wanneer alles wegvalt?

Je naam. Je bezit. Je gelijk. Je angst.

Wat blijft er over wanneer je niets meer kunt vasthouden?

Misschien begint daar het bewustzijn.

Niet in wat wij weten. Maar in het besef dat wij hier zijn.

Dat wij ervaren. Dat wij liefhebben. Dat wij lijden. Dat wij zoeken. En dat wij onderweg zijn.

Niet ieder antwoord brengt ons dichter bij de waarheid.

Soms begint waarheid juist waar onze zekerheden ophouden. Waar wij niet langer kunnen verklaren, beheersen of vasthouden.

Het pad openbaart zich niet in één keer.

Soms door vreugde. Vaker door verlies.

Soms door licht. Vaker in de duisternis waarin wij gedwongen worden te kijken.

Naar onszelf. Naar de dood. Naar God.

Want God staat niet aan het einde van het pad.

Hij was er voordat wij begonnen.

Misschien is het leven geen zoektocht naar God.

Misschien is het de langzame ontdekking dat wij nooit buiten Hem zijn geweest.

Dat Hij aanwezig was in iedere adem die wij vanzelfsprekend vonden. In iedere ontmoeting die ons veranderde. In iedere stilte waarin wij dachten dat Hij afwezig was.

Gemis is misschien wel het pijnlijkste wat er bestaat.

Het verlangen naar een staat die er niet meer is. Naar een aanwezigheid die ooit vanzelfsprekend was. Naar een tijd waarin je nog niet wist dat je haar ooit zou verliezen.

Gemis is liefde die nergens meer naartoe kan.

Zij blijft bestaan, maar vindt haar oude vorm niet meer terug.

Geen stem om naar te luisteren. Geen hand om vast te houden. Geen moment om opnieuw binnen te gaan.

Het antwoord op gemis is niet vergeten.

Niet vervangen. Niet loslaten alsof het nooit heeft bestaan.

Het antwoord op gemis is leren dragen wat niet meer terugkomt.

Verdriet verdwijnt niet wanneer het wordt doorleefd.

Maar het verandert.

Niet in afwezigheid van pijn, maar in aanwezigheid van betekenis.

Gemis is liefde voor wat er niet meer is. Doorleefd verdriet is de plaats waar die liefde mag blijven bestaan, zonder dat zij je volledig gevangenhoudt.

Misschien is dat vervulling.

Niet dat het gat wordt gevuld.

Maar dat jij groot genoeg wordt om het te dragen.

Dat het verlies niet kleiner wordt, maar dat er in jou ruimte ontstaat om ermee te leven.

En is de lijdensweg niet inherent aan het sterven van het oude?

Aan het loslaten van een staat die niet langer kan blijven bestaan, ook wanneer wij haar nog niet kunnen missen.

Misschien ontstaat het nieuwe niet naast het oude, maar uit het verlies ervan.

Niet omdat lijden noodzakelijk goed is. Niet omdat ieder verlies betekenis moet hebben.

Maar omdat iets in ons pas kan veranderen wanneer wat wij waren zijn vanzelfsprekendheid verliest.

Misschien is dat wat sterft.

Een beeld. Een identiteit. Een zekerheid. Een manier van zijn.

En misschien is overstijgen niets anders dan niet terugkeren naar wie je was.

Niet herstellen naar het oude.

Maar worden wie alleen door dit verlies heen kon ontstaan.

Niet beter. Niet ongeschonden.

Maar dieper.

Ooit zal het lichaam terugkeren tot stof.

Ooit zal de wereld verdergaan zonder ons.

Ooit zal alles wat zo dringend leek zijn macht verliezen.

En dan blijft alleen de vraag:

Heb je geleefd?

Niet bestaan. Niet overleefd.

Geleefd.

Heb je liefgehad toen liefde iets kostte?

Niet alleen toen zij licht voelde. Niet alleen toen zij jou iets gaf. Maar toen zij geduld vroeg. Vergeving. Trouw.

Toen weggaan eenvoudiger was dan blijven.

Want liefde wordt niet alleen zichtbaar in wat wij voelen.

Maar in wat wij bereid zijn te dragen.

Heb je waarheid gekozen toen de leugen eenvoudiger was?

Toen waarheid je iets kon kosten. Je rust. Je positie. Het beeld dat anderen van je hadden.

Heb je God gezocht toen Hij zweeg?

Niet alleen in het licht. Niet alleen in zekerheid.

Maar ook toen gebed geen antwoord leek te krijgen en geloof niets anders was dan blijven staan in het donker.

Heb je het pad gelopen toen je niet wist waar het eindigde?

Niet omdat je zeker wist waar het heen ging.

Maar omdat stilstaan geen leven meer was.

En wat als, wat als alles wat wij vrezen niet het einde is?

Wat als de dood geen verdwijnen is, maar een ontwaken?

Wat als wij ons hele leven hebben gezocht naar iets wat ons al die tijd heeft gedragen?

Wat als God niet zweeg, maar wij nog niet stil genoeg waren om Hem te horen?

Wat als het pad nooit bedoeld was om beheerst te worden?

Alleen om gelopen te worden.

Iedere ontmoeting een getuigenis.

Omdat ieder mens iets in ons blootlegt. Liefde. Angst. Trots. Geduld.

Wie wij werkelijk zijn, wordt zichtbaar in hoe wij de ander ontmoeten.

Sommige mensen blijven een leven lang. Anderen slechts een moment.

Maar niemand laat ons volledig achter zoals wij daarvoor waren.

Iedere ontmoeting getuigt van wie de ander was.

En van wie wij waren toen wij hem ontmoetten.

Ooit zal het stil worden.

Niet omdat alles zonder betekenis was.

Maar omdat alles wat geleefd werd uiteindelijk moet worden losgelaten.

Onze stemmen verdwijnen. Onze lichamen keren terug. De wereld beweegt verder zonder te wachten.

Tot die dag is iedere adem genade.

Iedere ontmoeting een getuigenis.

Iedere stap een keuze tussen slapen en ontwaken.

Vandaag is er nog adem.

Nog een mens tegenover ons.

Nog een woord dat gezegd kan worden.

Nog liefde die gegeven kan worden.

Ooit zal het.

Maar vandaag nog niet.